Περί ποντίων και μπουταρισμού (συνέχεια)

Το ότι είσαι υπερήλικας και μπουτάρης ή νεώτερος και τσίπρας -εν γνώσει τα πεζά στα αρχικά γράμματα- δεν σημαίνει ότι είσαι στο απυρόβλητο και αποκτάς το δικαίωμα -ελαφρά τη καρδία- να ασκείς ψυχολογική ή λεκτική βία στους συμπολίτες σου.
Όταν κρύβεσαι πίσω από το μεγάλο της ηλικίας σου ή πίσω από αξιώματα ή πίσω από θέσεις και καρέκλες και ασκείς βία λεκτική ή ψυχολογική στους -κατά τη δική σου κομπλεξική και αρρωστημένη εκτίμηση- κατωτέρους σου, αυτό λέγεται θρασυδειλία και όχι δημαρχία ή πρωθυπουργία.
Δεν μπορείς να εκμεταλλεύεσαι τη θέση που σου έδωσε ο κόσμος με την ψήφο του, που πήρες με ψέματα και παραπλάνηση και να τη χρησιμοποιείς εναντίον του.
Βία δεν λέγεται όταν στο όνομα της φτιαχτής κρίσης και των μνημονίων μειώνεις με το ''έτσι θέλω" τις συντάξεις ηλικιωμένων και τους οδηγείς στην εξαθλίωση; Εκεί δεν μετράει η βία στη μεγάλη ηλικία, επειδή δεν είναι σωματική;
Βία δεν είναι όταν οδηγείς σε καθεστώς ανεργίας εκατομμύρια Έλληνες οδηγώντας τους σε δρόμους απώλειας της αξιοπρέπειά τους και της ανεξαρτησίας τους;
Βία δεν είναι όταν με δόλιο τρόπο παίρνεις την κυβερνητική εξουσία ταμπουρωμένος πίσω από τα δήθεν προνόμια _δημοψηφίσματα κλπ) που σου έδωσε η δημοκρατία;
Βία δεν είναι όταν αναγκάζεις τους νέους της Ελλάδας -που πλήρωσαν μέσω των γονιών τους αδρά το δήθεν δωρεάν εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας ελπίζοντας να δουλέψουν και να ζήσουν στη χώρα τους- να την εγκαταλείψουν με το κεφάλι κάτω από τα σκέλια για να μεταναστεύσουν και να ζήσουν μακριά από τις οικογένειές τους;
Βία δεν είναι όταν παίρνεις τα σπίτια πολιτών στο όνομα των πλειστηριασμών επειδή δεν έχουν να αποπληρώσουν τις δόσεις των δανείων, που εσύ με τη μνημονιακή νομοθεσία αυθαίρετα τούς αφαίρεσες το εισόδημα για να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους για να σώσεις δήθεν την Ελλάδα αλλά να καταστρέψεις τους Έλληνες;
Βία δεν είναι να έχεις δημιουργήσει άνεργους γονείς και να δίνεις συσσίτιο στα παιδιά τους στο σχολείο και να το διαφημίζεις ως θεάρεστο έργο της κυβέρνησής σου;
Βία δεν είναι να φορολογείς, πέραν της κοινής λογικής, τους πολίτες της χώρας σου κι εσύ να κυκλοφορείς -κυβερνητικέ μου- με θωρακισμένα πανάκριβα αυτοκίνητα, να πληρώνεσαι με δεκαπλάσιο μισθό από τον μέσο σταθερό μισθό που έχεις επιβάλλει για τον εργαζόμενο πολίτη της χώρας σου, να έχεις ατέλειες στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας ενώ έχεις αφαιρέσει το δικαίωμα σε αυτές χιλιάδες πολίτες σου;
Αυτά και άλλα πολλά μπορώ ακόμη να γράφω για την οκτάχρονη βία που έχει ασκηθεί σε μια τάξη Ελλήνων, προς απάντηση σε όσους έτρεξαν να κατακρίνουν -δημοσιογράφους, πολιτικούς- τη σωματική βία που ασκήθηκε στον μπουτάρη, αγνοώντας με πλήρη συνείδηση την λεκτική και ψυχολογική βία που ασκείται με σχέδιο και πρόγραμμα στα 2/3 του πληθυσμού της χώρας και κανένα αυτί δημοσιογράφου ή πολιτικού δεν ίδρωσε.
Γιατί το 1/3 -κατά προσέγγιση και προσωπική εκτίμηση- βολεύτηκε και εξυπηρετήθηκε μια χαρά από την φτιαχτή αυτή κρίση.
Και άλλο είναι σε κάποιον που παίρνει μισθό τρεις χιλιάδες ευρώ να του κόψεις τα μισά και άλλο είναι σε κάποιον που παίρνει χίλια ευρώ μισθό να του κόψεις τα μισά και να προσπαθείς να τον πείσεις ότι είναι δίκαιη αυτή η μοιρασιά.
©Εγώ, ο πόντιος-2018- Σωκράτης Σημαιοφορίδης