ΚΑΤΙ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΒΑΘΕΙΑ!
Όταν εργάζεσαι σε μια εταιρεία, εκτός από τις επαγγελματικές σου υποχρεώσεις προς αυτήν, ώστε να μην βρεθείς στο ταμείο ανεργίας χωρίς να το καταλάβεις, πρέπει να είσαι συνεπής και στις κοινωνικές σου υποχρεώσεις.
Και όταν οι συνάδελφοι συμπληρώνουν τον αριθμό των 300 του Λεωνίδα, τότε καταλαβαίνετε ότι θα τρέχετε από γάμο σε γάμο και από βαφτίσια σε βαφτίσια και τούμπαλιν.
Έτσι λοιπόν, σε ένα ακόμη σωτήριον έτος, το 2001 για την ακρίβεια, και το μήνα Σεπτέμβριο για ακόμη περισσότερη ακρίβεια στις πληροφορίες που σας δίνω απλόχερα, με είχε καλέσει η συνάδελφος η Ζωίτσα στο γάμο της στη Λάρισα. Λαρισινή η Ζωίτσα και ήθελε να τον κάνει τον γάμο της εκεί, παραδοσιακό, λέει.
Εκείνη την εποχή βλέπετε δεν είχαμε μπει ακόμη στην οικονομική κρίση του 2010, και μπορούσα να κάνω ταξίδι για τον γάμο της καλύτερης μου φίλης.
Αν παντρευόταν τώρα, άντε το πολύ πολύ μέσω Skype να της έλεγα τα συγχαρίκια.
Αλλά το πώς πέρασα σε αυτόν το γάμο είναι μια άλλη ιστορία, μιας επόμενης εξιστόρησης.
Εδώ έχει σημασία τι συνέβη στην επιστροφή μου από τον γάμο, την Κυριακή το πρωί όταν έκανα στάση στο λιμάνι του Βόλου.
Άφησα τον σκαραβαίο μου σε ένα σημείο με σκιά μακριά από τα αδιάκριτα μάτια της δημοτικής αστυνομίας, που πάντα εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένεις, και πήγα να περπατήσω στο λιμάνι για να θυμηθώ και τις μέρες εκείνες που έβγαινα με άδεια όταν έκανα τη θητεία μου.
Περπατώντας λοιπόν στο λιμάνι, μαζί και με άλλον κόσμο, επειδή είμαι και ρομαντικός τύπος, ήλιος, φεγγάρια, θάλασσες και τα ρέστα, κοίταζα κι εγώ τη θάλασσα πέρα προς τα βαθειά.
Μια κοιτούσα τη θάλασσα, μια τη στεριά, μια τη στεριά και μια τη θάλασσα.
Και στη τελευταία μου ματιά προς τη θάλασσα, βλέπω σε απόσταση περίπου εκατό μέτρων ίσως και παραπάνω, κάτι να κινείται. Ένα μαύρο, σαν αντικείμενο στην αρχή μου φάνηκε, αλλά όσο το παρατηρούσα συνειδητοποιούσα ότι δεν ήταν ακίνητο και ότι δεν ήταν το ελαφρύ κυματάκι που το κινούσε.
Δεν χρειάστηκε πολύ ακόμη ώστε να καταλάβω ότι ήταν κεφάλι αυτό που έβλεπα και προσπαθούσε να κινηθεί προς το λιμάνι. Εκεί που στεκόμουν. Άνθρωπος φαντάστηκα θα είναι και αμέσως, παίρνω τηλέφωνο την πυροσβεστική υπηρεσία να αναφέρω αυτό που έβλεπα.
‘’Ναι, το ξέρουμε κύριε’’ μου απαντάνε. ‘’ Μας έχουν ειδοποιήσει κι άλλοι. Έχουμε ήδη ενημερώσει να έρθει σωστικό συνεργείο’’.
Δεν είχα αφήσει τα μάτια μου από το κεφάλι στα βαθειά, που ολοένα και πλησίαζε με σταθερό ρυθμό προς το μέρος μου. Όσο πλησίαζε, παρατήρησα ότι δεν κουνούσε χέρια. Μόνο το κεφάλι ακόμη φαινόταν.
Εν τω μεταξύ, ο κόσμος εκεί που με είχε ακούσει να μιλώ στο τηλέφωνο και να δείχνω προς τα μέσα, μαζεύτηκε σε χρόνο μηδέν.
Τι είναι με ρωτούσαν;
- Ό,τι βλέπετε, βλέπω, απαντώ εγώ.
Όταν είχε φτάσει σε σημείο που με βοηθούσε η όραση μου, αλλά και ο ήλιος που δεν με τύφλωνε γιατί ήταν και προς εκείνο το σημείο, έρχεται δίπλα μου και στέκεται ένα τύπος κρατώντας ένα λουρί για σκυλιά στα χέρια του.
Ε, σκέφτομαι θα το έφερε για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο που είναι στη θάλασσα να το τραβήξει μόλις έφτανε σε απόσταση που θα μπορούσαμε να τον φτάσουμε για να τον τραβήξουμε έξω.
Γυρνά λοιπόν προς το μέρος μου και μου λέει.
-Είναι ο σκύλος μου μέσα, και έρχομαι από την άλλη άκρη γιατί κάτι τον τρόμαξε και βούτηξε μέσα στη θάλασσα.
-Είναι πιτ-μπουλ και είναι εκπαιδευμένο, μου λέει ο ιδιοκτήτης του σκυλιού που ήταν κοντά στα τριάντα πέντε και με την αγωνία αποτυπωμένη όχι μόνο στο πρόσωπό του, αλλά ήταν εμφανής και στην τρεμάμενη φωνή του. Ακόμη και τα χέρια του έτρεμαν καθώς κρατούσε το λουρί του σκύλου του.
Το σκυλί όλο και πλησίαζε. Το σωστικό συνεργείο ακόμη βέβαια δεν είχε φανεί.
Ο Γιώργος λοιπόν, που δεν μου συστήθηκε στην ένταση εκείνης της ώρας, αλλά θα τον λέμε έτσι από δω και μετά, έβγαλε την μπλούζα του έτοιμος να βουτήξει μέσα.
Τραβώντας τον εγώ από το χέρι τον παροτρύνω να μην βουτήξει γιατί όπως δείχνουν τα περάματα ο σκύλος τα κατάφερνε ικανοποιητικά μέχρι στιγμής. Δεν φυσούσε σχεδόν καθόλου και αυτό βοηθούσε το σκυλί να πλησιάσει στο λιμάνι.
Δεν θα μπορέσεις, του λέω, να τον φέρεις έτσι. Μέχρι να φτάσεις εκεί θα έχεις κουραστεί και δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα η προσπάθεια σου, του λέω.
Χωρίς να ξέρω κι εγώ αν του έλεγα το σωστό, τον ρωτώ αν γνωρίζει πως να σώζει σκυλί από τη θάλασσα. Με κοιτάξει απορώντας για την ερώτηση μου, και μου απαντάει πως δεν ξέρει κάτι συγκεκριμένο.
-Ας δούμε τότε, του λέω, πως θα τα πάει και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε. Συμφώνησε, χωρίς να ήταν και ολότελα σίγουρος.
Όση ώρα κοιτούσαμε το σκυλί να πλησιάζει, εγώ ήδη έκανα σχέδιο ποιοι θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Είχα καταλήξει σε δυο τρεις που στέκονταν κοντά μας και πίστευα ότι θα ήταν σε θέση ανταποκριθούν στο κάλεσμά μας για βοήθεια, σε περίπτωση που δεν θα είχαν φτάσει ακόμη οι διασώστες που είχα καλέσει.
Οι στιγμές περνούσαν τόσο αργά που νόμιζες ότι παρακολουθούσες αγώνα στίβου σε αργή κίνηση, για να εντοπίσεις ποιος έκοψε το νήμα πρώτος την κρίσιμη στιγμή του τερματισμού.
Και φτάνει λοιπόν, το σκυλί σε απόσταση τόση, ώστε να ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε αυτό που σιωπηλά είχαμε συμφωνήσει εγώ κι ο Γιώργος. Είχαμε επικοινωνήσει σαν να είμαστε φίλοι από καιρό.
Ξαπλώνει λοιπόν, μπρούμυτα στην άκρη της προκυμαίας πετώντας το λουρί προς τη θάλασσα με σκοπό να το δαγκώσει ο σκύλος του. Είχε δέσει στο μεταξύ στην άκρη του λουριού και ένα μεγαλύτερο κομμάτι χοντρό σκοινί περίπου δυο μέτρων.
Για να μην πέσει στη θάλασσα ο Γιώργος τη στιγμή που πιθανό να τον τραβούσε ο σκύλος προς τα μέσα με το βάρος του, τον κρατούσα εγώ από τη ζώνη του παντελονιού του με το ένα μου χέρι και με το άλλο χέρι κρατούσα έναν από εκείνους που πίστευα ότι θα μπορούσε να μας βοηθήσει και είχε έρθει δίπλα μας μετά από νεύμα δικό μου. Και όντως η βοήθειά του ήταν σημαντικότατη εκείνη την ώρα.
Και έρχεται η στιγμή που ο σκύλος του Γιώργου φτάνει κοντά στο σκοινί με το λουρί, το οποίο και δαγκώνει αμέσως και αρχίζει ο Γιώργος να τον βοηθάει να βγει τραβώντας τον σιγά σιγά προς τα έξω. Δύσκολη προσπάθεια που μπορούσα εύκολα να καταλάβω από την δύναμη που είχα βάλει για να τον κρατώ εγώ.
Έβλεπες τον φόβο του σκυλιού στα μάτια του. Εγώ δεν είχα ξαναδεί φοβισμένο σκυλί και είχα σαστίσει. Ήταν ένας συνδυασμός στα μάτια του σκύλου από φόβο, αγωνία και ευγνωμοσύνη μαζί.
Τώρα πια ο σκύλος έχει φτάσει στην άκρη της τσιμεντένιας προκυμαίας. Ακούγαμε τη βαρειά ανάσα και το λαχάνιασμα του σκύλου εντονότατα.
Όταν ο σκύλος έφτασε σε ασφαλή απόσταση από τον Γιώργο για να τον φτάνει κιόλας, εκείνος απλώνει το χέρι του και πιάνει το περιλαίμιο του σκύλου ώστε να τον τραβήξει από εκεί. Το σκυλί είναι ακόμη μέσα στη θάλασσα. Καθώς τον τραβάει από το περιλαίμιο να τον ανεβάσει… γλιστράει το περιλαίμιο και βγαίνει από το λαιμό του σκυλιού μαζί με ένα ελαφρύ κλάμα, επειδή ίσως κάπως θα τον πόνεσε τη στιγμή που έβγαινε βίαια από το λαιμό του έτσι βρεγμένο που ήταν. Το σκυλί, παραμένει στη θάλασσα.
Μην είχαμε άλλη πλέον επιλογή, επειδή ήταν και μεγαλόσωμο το σκυλί, προτείνω στο Γιώργο να κρεμάσει το σώμα του μέχρι τη μέση κάθετα στην προκυμαία και εγώ να τον κρατώ από τα πόδια του. Και ο τρίτος της παρέας να με κρατούσε από τη μέση.
Βάζοντας και οι τρεις μας όση δύναμη μπορούσαμε, γιατί άλλο περιθώριο αποτυχίας για να τραβήξουμε το σκύλο έξω δεν είχαμε, πιάνει ο Γιώργος με τα δυο του χέρια το σκυλί κάτω από τα μπροστινά του πόδια, και προσπαθεί να τον τραβήξει έξω από τη θάλασσα, ενώ εγώ έσερνα ταυτόχρονα τον Γιώργο προς το μέρος μου. Τόσο δύσκολο, που δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Το σώμα του Γιώργου είχε τεντώσει τόσο πολύ που νόμιζες ότι θα κοβόταν στα δυο.
Λίγο λίγο τραβούσα το Γιώργο προς τη μεριά μου. Εκατοστό εκατοστό τον έφερνα προς το μέρος μου. Χιλιόμετρα μου φάνηκαν αυτά τα εκατοστά, αιώνες αυτές οι στιγμές, που στην πραγματικότητα είχαν κρατήσει λίγα λεπτά.
Λίγο λίγο… λίγο λίγο… κι άλλο λίγο…. Και τελικά τα καταφέραμε. Τραβήξαμε το σκύλο έξω και πάτησε τα πόδια του στο έδαφος.
Να τον βλέπατε πώς έτρεμε ολόκληρο το μεγαλόσωμο πιτ μπουλ. Ο Γιώργος μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα. Δηλαδή τα έβαλε τα κλάματα. Εδώ βούρκωσα κι εγώ που καυχιέμαι ότι δεν κλαίω κι εύκολα και δεν ήταν και δικός μου ο σκύλος στο κάτω κάτω.
Τον αγκάλιασε τόσο σφιχτά και δυνατά τον σκύλο του, που νόμιζα θα τον έπνιγε. Ο δε σκύλος τον φιλούσε, τον έγλυφε δηλαδή στο πρόσωπο συνέχεια με ένα ελαφρύ λυγμό θα μπορούσα να πω.
Κάποιος από τον κόσμο που παρακολουθούσε είχε φέρει στο μεταξύ μια πετσέτα θαλάσσης την οποία και παίρνει ο Γιώργος για να σκουπίσει τον σκύλο του, ο οποίος ακόμη έτρεμε, φυσικά.
Αφού μας ευχαρίστησε, παίρνει το σκύλο του αγκαλιά και τον πηγαίνει στο αυτοκίνητο του μέσα.
Μπαίνει στη θέση του οδηγού ο Γιώργος, βάζει μπροστά, ξεκινάει και σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται.
Όταν πλέον χάθηκε από το οπτικό μας πεδίο, βλέπω στην ίδια κατεύθυνση αλλά με αντίθετη φορά να έρχεται το αυτοκίνητο με τους διασώστες προς το μέρος μας.
Δεν τους χρειαστήκαμε, όμως. Τα καταφέραμε μια χαρά και μόνοι μας.
Χρονολογία συγγραφής: 2012
Συγγραφή - κείμενα: Σωκράτης Σημαιοφορίδηςwww.SokratesDrankThePontium.gr
"Ο Δίδυμος Της Συμφοράς!"
Διηγήματα αυτοβιογραφικά, πραγματικών γεγονότων, φανταστικών ερώτων
και αληθινής φαντασίας. Είναι ευνόητο ότι τα ονόματα των προσώπων
δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Λογικό!
Γιατί ΕΓΩ είμαι ο Δίδυμος, ΕΓΩ ο Σωκράτης, ΕΓΩ ο Πρωταγωνιστής,
ΕΓΩ ο Αναγνωρίσιμος, ΕΓΩ ο Νάρκισσος, ΕΓΩ ο Πόντιος,
ΕΓΩ ο Μετριόφρων, και ΕΓΩ ο Εγωιστής.
Όλα τα υπόλοιπα, όπως εγώ, γεγονότα, συνταγές μαγειρικής, ζώδια, δίδυμοι,
τρίδυμοι, ωροσκόποι, καιροσκόποι, μετεωρολόγοι, μετεωρολογικά φαινόμενα,
χρώματα ματιών, χρώματα μαλλιών, χρώματα κατά της σκουριάς,
χρώματα παλ και secam, ψηφιακοί δέκτες αλλά και ό,τι άλλο αναγράφεται
στις ιστορίες, ανταποκρίνονται πλήρως στην ωμή, σκληρή και ερεθιστική
πραγματικότητα της ζωής. Αφού τα έζησα, κάθισα και τα έγραψα!
Κουράγιο, φίλοι μου...
ΣΗΜ.: Τα διηγήματα είναι κατοχυρωμένα
σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία
για τα πνευματικά δικαιώματα.
Και όταν οι συνάδελφοι συμπληρώνουν τον αριθμό των 300 του Λεωνίδα, τότε καταλαβαίνετε ότι θα τρέχετε από γάμο σε γάμο και από βαφτίσια σε βαφτίσια και τούμπαλιν.
Έτσι λοιπόν, σε ένα ακόμη σωτήριον έτος, το 2001 για την ακρίβεια, και το μήνα Σεπτέμβριο για ακόμη περισσότερη ακρίβεια στις πληροφορίες που σας δίνω απλόχερα, με είχε καλέσει η συνάδελφος η Ζωίτσα στο γάμο της στη Λάρισα. Λαρισινή η Ζωίτσα και ήθελε να τον κάνει τον γάμο της εκεί, παραδοσιακό, λέει.
Εκείνη την εποχή βλέπετε δεν είχαμε μπει ακόμη στην οικονομική κρίση του 2010, και μπορούσα να κάνω ταξίδι για τον γάμο της καλύτερης μου φίλης.
Αν παντρευόταν τώρα, άντε το πολύ πολύ μέσω Skype να της έλεγα τα συγχαρίκια.
Αλλά το πώς πέρασα σε αυτόν το γάμο είναι μια άλλη ιστορία, μιας επόμενης εξιστόρησης.
Εδώ έχει σημασία τι συνέβη στην επιστροφή μου από τον γάμο, την Κυριακή το πρωί όταν έκανα στάση στο λιμάνι του Βόλου.
Άφησα τον σκαραβαίο μου σε ένα σημείο με σκιά μακριά από τα αδιάκριτα μάτια της δημοτικής αστυνομίας, που πάντα εμφανίζεται εκεί που δεν την περιμένεις, και πήγα να περπατήσω στο λιμάνι για να θυμηθώ και τις μέρες εκείνες που έβγαινα με άδεια όταν έκανα τη θητεία μου.
Περπατώντας λοιπόν στο λιμάνι, μαζί και με άλλον κόσμο, επειδή είμαι και ρομαντικός τύπος, ήλιος, φεγγάρια, θάλασσες και τα ρέστα, κοίταζα κι εγώ τη θάλασσα πέρα προς τα βαθειά.
Μια κοιτούσα τη θάλασσα, μια τη στεριά, μια τη στεριά και μια τη θάλασσα.
Και στη τελευταία μου ματιά προς τη θάλασσα, βλέπω σε απόσταση περίπου εκατό μέτρων ίσως και παραπάνω, κάτι να κινείται. Ένα μαύρο, σαν αντικείμενο στην αρχή μου φάνηκε, αλλά όσο το παρατηρούσα συνειδητοποιούσα ότι δεν ήταν ακίνητο και ότι δεν ήταν το ελαφρύ κυματάκι που το κινούσε.
Δεν χρειάστηκε πολύ ακόμη ώστε να καταλάβω ότι ήταν κεφάλι αυτό που έβλεπα και προσπαθούσε να κινηθεί προς το λιμάνι. Εκεί που στεκόμουν. Άνθρωπος φαντάστηκα θα είναι και αμέσως, παίρνω τηλέφωνο την πυροσβεστική υπηρεσία να αναφέρω αυτό που έβλεπα.
‘’Ναι, το ξέρουμε κύριε’’ μου απαντάνε. ‘’ Μας έχουν ειδοποιήσει κι άλλοι. Έχουμε ήδη ενημερώσει να έρθει σωστικό συνεργείο’’.
Δεν είχα αφήσει τα μάτια μου από το κεφάλι στα βαθειά, που ολοένα και πλησίαζε με σταθερό ρυθμό προς το μέρος μου. Όσο πλησίαζε, παρατήρησα ότι δεν κουνούσε χέρια. Μόνο το κεφάλι ακόμη φαινόταν.
Εν τω μεταξύ, ο κόσμος εκεί που με είχε ακούσει να μιλώ στο τηλέφωνο και να δείχνω προς τα μέσα, μαζεύτηκε σε χρόνο μηδέν.
Τι είναι με ρωτούσαν;
- Ό,τι βλέπετε, βλέπω, απαντώ εγώ.
Όταν είχε φτάσει σε σημείο που με βοηθούσε η όραση μου, αλλά και ο ήλιος που δεν με τύφλωνε γιατί ήταν και προς εκείνο το σημείο, έρχεται δίπλα μου και στέκεται ένα τύπος κρατώντας ένα λουρί για σκυλιά στα χέρια του.
Ε, σκέφτομαι θα το έφερε για να βοηθήσουμε τον άνθρωπο που είναι στη θάλασσα να το τραβήξει μόλις έφτανε σε απόσταση που θα μπορούσαμε να τον φτάσουμε για να τον τραβήξουμε έξω.
Γυρνά λοιπόν προς το μέρος μου και μου λέει.
-Είναι ο σκύλος μου μέσα, και έρχομαι από την άλλη άκρη γιατί κάτι τον τρόμαξε και βούτηξε μέσα στη θάλασσα.
-Είναι πιτ-μπουλ και είναι εκπαιδευμένο, μου λέει ο ιδιοκτήτης του σκυλιού που ήταν κοντά στα τριάντα πέντε και με την αγωνία αποτυπωμένη όχι μόνο στο πρόσωπό του, αλλά ήταν εμφανής και στην τρεμάμενη φωνή του. Ακόμη και τα χέρια του έτρεμαν καθώς κρατούσε το λουρί του σκύλου του.
Το σκυλί όλο και πλησίαζε. Το σωστικό συνεργείο ακόμη βέβαια δεν είχε φανεί.
Ο Γιώργος λοιπόν, που δεν μου συστήθηκε στην ένταση εκείνης της ώρας, αλλά θα τον λέμε έτσι από δω και μετά, έβγαλε την μπλούζα του έτοιμος να βουτήξει μέσα.
Τραβώντας τον εγώ από το χέρι τον παροτρύνω να μην βουτήξει γιατί όπως δείχνουν τα περάματα ο σκύλος τα κατάφερνε ικανοποιητικά μέχρι στιγμής. Δεν φυσούσε σχεδόν καθόλου και αυτό βοηθούσε το σκυλί να πλησιάσει στο λιμάνι.
Δεν θα μπορέσεις, του λέω, να τον φέρεις έτσι. Μέχρι να φτάσεις εκεί θα έχεις κουραστεί και δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα η προσπάθεια σου, του λέω.
Χωρίς να ξέρω κι εγώ αν του έλεγα το σωστό, τον ρωτώ αν γνωρίζει πως να σώζει σκυλί από τη θάλασσα. Με κοιτάξει απορώντας για την ερώτηση μου, και μου απαντάει πως δεν ξέρει κάτι συγκεκριμένο.
-Ας δούμε τότε, του λέω, πως θα τα πάει και μετά βλέπουμε τι θα κάνουμε. Συμφώνησε, χωρίς να ήταν και ολότελα σίγουρος.
Όση ώρα κοιτούσαμε το σκυλί να πλησιάζει, εγώ ήδη έκανα σχέδιο ποιοι θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Είχα καταλήξει σε δυο τρεις που στέκονταν κοντά μας και πίστευα ότι θα ήταν σε θέση ανταποκριθούν στο κάλεσμά μας για βοήθεια, σε περίπτωση που δεν θα είχαν φτάσει ακόμη οι διασώστες που είχα καλέσει.
Οι στιγμές περνούσαν τόσο αργά που νόμιζες ότι παρακολουθούσες αγώνα στίβου σε αργή κίνηση, για να εντοπίσεις ποιος έκοψε το νήμα πρώτος την κρίσιμη στιγμή του τερματισμού.
Και φτάνει λοιπόν, το σκυλί σε απόσταση τόση, ώστε να ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε αυτό που σιωπηλά είχαμε συμφωνήσει εγώ κι ο Γιώργος. Είχαμε επικοινωνήσει σαν να είμαστε φίλοι από καιρό.
Ξαπλώνει λοιπόν, μπρούμυτα στην άκρη της προκυμαίας πετώντας το λουρί προς τη θάλασσα με σκοπό να το δαγκώσει ο σκύλος του. Είχε δέσει στο μεταξύ στην άκρη του λουριού και ένα μεγαλύτερο κομμάτι χοντρό σκοινί περίπου δυο μέτρων.
Για να μην πέσει στη θάλασσα ο Γιώργος τη στιγμή που πιθανό να τον τραβούσε ο σκύλος προς τα μέσα με το βάρος του, τον κρατούσα εγώ από τη ζώνη του παντελονιού του με το ένα μου χέρι και με το άλλο χέρι κρατούσα έναν από εκείνους που πίστευα ότι θα μπορούσε να μας βοηθήσει και είχε έρθει δίπλα μας μετά από νεύμα δικό μου. Και όντως η βοήθειά του ήταν σημαντικότατη εκείνη την ώρα.
Και έρχεται η στιγμή που ο σκύλος του Γιώργου φτάνει κοντά στο σκοινί με το λουρί, το οποίο και δαγκώνει αμέσως και αρχίζει ο Γιώργος να τον βοηθάει να βγει τραβώντας τον σιγά σιγά προς τα έξω. Δύσκολη προσπάθεια που μπορούσα εύκολα να καταλάβω από την δύναμη που είχα βάλει για να τον κρατώ εγώ.
Έβλεπες τον φόβο του σκυλιού στα μάτια του. Εγώ δεν είχα ξαναδεί φοβισμένο σκυλί και είχα σαστίσει. Ήταν ένας συνδυασμός στα μάτια του σκύλου από φόβο, αγωνία και ευγνωμοσύνη μαζί.
Τώρα πια ο σκύλος έχει φτάσει στην άκρη της τσιμεντένιας προκυμαίας. Ακούγαμε τη βαρειά ανάσα και το λαχάνιασμα του σκύλου εντονότατα.
Όταν ο σκύλος έφτασε σε ασφαλή απόσταση από τον Γιώργο για να τον φτάνει κιόλας, εκείνος απλώνει το χέρι του και πιάνει το περιλαίμιο του σκύλου ώστε να τον τραβήξει από εκεί. Το σκυλί είναι ακόμη μέσα στη θάλασσα. Καθώς τον τραβάει από το περιλαίμιο να τον ανεβάσει… γλιστράει το περιλαίμιο και βγαίνει από το λαιμό του σκυλιού μαζί με ένα ελαφρύ κλάμα, επειδή ίσως κάπως θα τον πόνεσε τη στιγμή που έβγαινε βίαια από το λαιμό του έτσι βρεγμένο που ήταν. Το σκυλί, παραμένει στη θάλασσα.
Μην είχαμε άλλη πλέον επιλογή, επειδή ήταν και μεγαλόσωμο το σκυλί, προτείνω στο Γιώργο να κρεμάσει το σώμα του μέχρι τη μέση κάθετα στην προκυμαία και εγώ να τον κρατώ από τα πόδια του. Και ο τρίτος της παρέας να με κρατούσε από τη μέση.
Βάζοντας και οι τρεις μας όση δύναμη μπορούσαμε, γιατί άλλο περιθώριο αποτυχίας για να τραβήξουμε το σκύλο έξω δεν είχαμε, πιάνει ο Γιώργος με τα δυο του χέρια το σκυλί κάτω από τα μπροστινά του πόδια, και προσπαθεί να τον τραβήξει έξω από τη θάλασσα, ενώ εγώ έσερνα ταυτόχρονα τον Γιώργο προς το μέρος μου. Τόσο δύσκολο, που δεν μπορείτε να το φανταστείτε. Το σώμα του Γιώργου είχε τεντώσει τόσο πολύ που νόμιζες ότι θα κοβόταν στα δυο.
Λίγο λίγο τραβούσα το Γιώργο προς τη μεριά μου. Εκατοστό εκατοστό τον έφερνα προς το μέρος μου. Χιλιόμετρα μου φάνηκαν αυτά τα εκατοστά, αιώνες αυτές οι στιγμές, που στην πραγματικότητα είχαν κρατήσει λίγα λεπτά.
Λίγο λίγο… λίγο λίγο… κι άλλο λίγο…. Και τελικά τα καταφέραμε. Τραβήξαμε το σκύλο έξω και πάτησε τα πόδια του στο έδαφος.
Να τον βλέπατε πώς έτρεμε ολόκληρο το μεγαλόσωμο πιτ μπουλ. Ο Γιώργος μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα. Δηλαδή τα έβαλε τα κλάματα. Εδώ βούρκωσα κι εγώ που καυχιέμαι ότι δεν κλαίω κι εύκολα και δεν ήταν και δικός μου ο σκύλος στο κάτω κάτω.
Τον αγκάλιασε τόσο σφιχτά και δυνατά τον σκύλο του, που νόμιζα θα τον έπνιγε. Ο δε σκύλος τον φιλούσε, τον έγλυφε δηλαδή στο πρόσωπο συνέχεια με ένα ελαφρύ λυγμό θα μπορούσα να πω.
Κάποιος από τον κόσμο που παρακολουθούσε είχε φέρει στο μεταξύ μια πετσέτα θαλάσσης την οποία και παίρνει ο Γιώργος για να σκουπίσει τον σκύλο του, ο οποίος ακόμη έτρεμε, φυσικά.
Αφού μας ευχαρίστησε, παίρνει το σκύλο του αγκαλιά και τον πηγαίνει στο αυτοκίνητο του μέσα.
Μπαίνει στη θέση του οδηγού ο Γιώργος, βάζει μπροστά, ξεκινάει και σιγά σιγά άρχισε να απομακρύνεται.
Όταν πλέον χάθηκε από το οπτικό μας πεδίο, βλέπω στην ίδια κατεύθυνση αλλά με αντίθετη φορά να έρχεται το αυτοκίνητο με τους διασώστες προς το μέρος μας.
Δεν τους χρειαστήκαμε, όμως. Τα καταφέραμε μια χαρά και μόνοι μας.
Χρονολογία συγγραφής: 2012
Συγγραφή - κείμενα: Σωκράτης Σημαιοφορίδηςwww.SokratesDrankThePontium.gr
"Ο Δίδυμος Της Συμφοράς!"
Διηγήματα αυτοβιογραφικά, πραγματικών γεγονότων, φανταστικών ερώτων
και αληθινής φαντασίας. Είναι ευνόητο ότι τα ονόματα των προσώπων
δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Λογικό!
Γιατί ΕΓΩ είμαι ο Δίδυμος, ΕΓΩ ο Σωκράτης, ΕΓΩ ο Πρωταγωνιστής,
ΕΓΩ ο Αναγνωρίσιμος, ΕΓΩ ο Νάρκισσος, ΕΓΩ ο Πόντιος,
ΕΓΩ ο Μετριόφρων, και ΕΓΩ ο Εγωιστής.
Όλα τα υπόλοιπα, όπως εγώ, γεγονότα, συνταγές μαγειρικής, ζώδια, δίδυμοι,
τρίδυμοι, ωροσκόποι, καιροσκόποι, μετεωρολόγοι, μετεωρολογικά φαινόμενα,
χρώματα ματιών, χρώματα μαλλιών, χρώματα κατά της σκουριάς,
χρώματα παλ και secam, ψηφιακοί δέκτες αλλά και ό,τι άλλο αναγράφεται
στις ιστορίες, ανταποκρίνονται πλήρως στην ωμή, σκληρή και ερεθιστική
πραγματικότητα της ζωής. Αφού τα έζησα, κάθισα και τα έγραψα!
Κουράγιο, φίλοι μου...
ΣΗΜ.: Τα διηγήματα είναι κατοχυρωμένα
σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία
για τα πνευματικά δικαιώματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Είστε ελεύθεροι να δημοσιεύετε ό,τι σχόλια θέλετε εκτός από βωμολοχίες! Τα βρωμόλογα μου αρέσουν μόνο στο σεξ!
Αυτές τις μέρες μαθαίνω και τι είναι σεξ!