{Οι μετοχές, ο κερατάς και ο δαρμένος}
Όταν τα χρήματα έρεαν αφειδώς και ολοταχώς στις τσέπες πολλών εκτός από τις δικές μου και όλο έραβαν καινούριες τσέπες στον ράφτη τους για να βάζουνε τα φράγκα μέσα, εκεί κοντά στις παραμονές του μιλλένιουμ αποφάσισα να ασχοληθώ κι εγώ με το χρηματιστήριο. Μπας και έραβα καμία τσέπη για να νιώσω κι εγώ αυτό το "Μαζί τα φάγαμε" του ευτραφούς πολιτικού της χώρας, που μας το ξεφούρνισε αρκετά χρόνια αργότερα.
Πώς ασχολήθηκα με το χρηματιστήριο; Ε, σκέφτηκα να αγοράσω μερικές μετοχές της τράπεζας VITA BANK. Βλέπετε εργαζόμουν στην εταιρεία PACI, θυγατρική της εν λόγω τράπεζας και μας έκαναν ειδικές τιμές στους εργαζομένους.
Ως χώρα είχαμε ήδη αναλάβει και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και όποια πέτρα και να σήκωνες έβλεπες φράγκα από κάτω. Σου άφηναν να πιστεύεις ότι αυτή ήταν η αποτίμηση σε χρήμα για τις εργασιακές υπηρεσίες που προσέφερες. Χρήμα με τη σέσουλα για κάποιους και με μικρό σεσουλάκι για κάποιους άλλους. Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. Αλλά το καταλάβαμε, κυρίως εμείς με το μικρό σεσουλάκι, πολλά χρόνια αργότερα με οδυνηρό τρόπο.
Με το χρηματιστήριο αλλά και ό,τι είχε σχέση με κρατικές "επενδύσεις" και αυγάτισμα χρημάτων του δημοσίου εγώ το σνόμπαρα. Γιατί για να αυγατίσεις λεφτά, πρέπει να τα έχεις κιόλας. Εγώ ό,τι κλώσαγα, τα έτρωγα. Δεν περίσσευαν για αυγάτισμα.
Έλα όμως, που και το έξυπνο ποντιακό πουλί από τη μύτη πιάνεται και αυτό; Πήρα, λοιπόν, την απόφαση μια ωραίαν πρωΐαν κι ενώ καθόμουν στο γραφείο μου, να αγοράσω κι εγώ μετοχές.
Το σωτήριον έτος 1999, αγόρασα δέκα μετοχές της τράπεζας VITA BANK. Είχα δώσει 200.000 δραχμές τότε. Ήταν τα χρήματα από το δώρο του Πάσχα, αν θυμάμαι καλά. Είκοσι χιλιάδες δραχμές η κάθε μετοχή δηλαδή, σύμφωνα με τα εξαιρετικά μαθηματικά που είχα μάθει στο σχολείο.
Αγόρασα λιγότερα κόκκινα αυγά εκείνο το Πάσχα, αλλά απέκτησα μετοχές σε ελληνική τράπεζα. Έγινα μεγαλοεπενδυτής με τον αστρονομικό αριθμό των... δέκα μετοχών. Γελάγανε και τα ντουβάρια στη Σοφοκλέους. Εκεί ήταν το Χρηματιστήριο Αθηνών τότε.
Με τον καιρό, αυτές οι μετοχές έγιναν είκοσι, με τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και μερισμάτων της τράπεζας.
Με τον ίδιο τρόπο ''κέρδισα'' ακόμη εννιά μετοχές. Έτσι στο σύνολό τους έφτασαν τις είκοσι-εννέα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ, ούτε να πουλήσω, ούτε να αγοράσω. Απλά τις είχα στο χαρτοφυλάκιό μου. Ένας Πόντιος με χαρτοφυλάκιο.
Άρχισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004, τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004, πέρασαν και πέρασαν χρόνια... πέρασαν κι άλλα χρόνια... άρχισε το μνημόνιο το 2010, τελείωσε το μνημόνιο το 2018 και μέχρι τώρα, το άλλον σωτήριον έτος 2019, δεν είχα μάθει σε ποιο δρόμο ήταν οι μετοχούλες μου.
Δεν είχα ασχοληθεί καν, όλο αυτό το διάστημα. Τόσο δεινός παίχτης ήμουν. Το καταλάβατε αυτό.
Και χθες το βράδυ είδα στο όνειρό μου, λέει, ότι ήμουν σε ένα κρουαζιερόπλοιο, λέει, ότι έρχεται η προσωπική γραμματέας μου, λέει, για να μου υπενθυμίσει, λέει, ότι πρέπει μόλις γυρίσουμε από τις Μαλδίβες στην Ελλάδα, λέει, ότι πρέπει να πάμε το κροαζιερόπλοιο για το ετήσιο σέρβις, λέει, γιατί έπρεπε να του αλλάξουμε λάδια, λέει, και ελαστικά γιατί είχαν φθαρεί, λέει.
Και από αυτά που έλεγε, θεώρησα ότι είμαι και ο ιδιοκτήτης αυτού του πλεούμενου.
Τώρα βέβαια, που το σκέφτομαι ξυπνητός, τα κρουαζιερόπλοια δεν έχουν ελαστικά. Αλλά όνειρο ήταν, ό,τι ήθελα έβλεπα ο Πόντιος. Αλλά ο ιδιοκτήτης του ήμουν σίγουρα, πάντως. Το είδα στο όνειρό μου.
Σήμερα το πρωί που ξύπνησα και μου ήρθε στο μυαλό μου το όνειρο που είδα με το κρουαζιερόπλοιο, θεώρησα ότι ήταν ένα σημάδι εξ ουρανού. Και τι άλλο μου ήρθε στο μυαλό; Μα, οι μετοχές που είχα αγοράσει πριν είκοσι χρόνια. Ε, να ετοιμαστώ να πεταχτώ μέχρι την τράπεζα να μάθω σε τι φάση είναι. Κι αν κρίνω από το όνειρο, μπορεί από τα κέρδη να μην αγοράσω κρουαζιερόπλοιο -γιατί τα όνειρα δεν βγαίνουν και πάντα αληθινά- αλλά τουλάχιστον να αγοράσω ένα σπιτάκι να βάλω το κεφαλάκι μου μέσα να μη βρέχεται από την βροχή το χειμώνα και να μην καίγεται από τον ήλιο το καλοκαίρι.
Φοράω την τραγιάσκα μου και φτάνω στην τράπεζα VITA BANK. Είχα και λίγη αγωνία γιατί δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ ένα μεγάλο ποσό από το κέρδος των μετοχών μου. Στρογγυλοκάθομαι στην καρέκλα μπροστά από τον υπάλληλο που θα ρωτούσα, και του αμολάω την ερώτηση:
-Καλημέρα σας. Επειδή έχω αρκετά χρόνια να μάθω για τις μετοχές μου που έχω στην τράπεζά σας, μπορείτε να με ενημερώσετε σχετικά;
-Ευχαρίστως να σας ενημερώσω. Αν βέβαια, τις έχετε ακόμη.
Εκείνος αρχίζει να κοπανάει τα δάκτυλά του στο πληκτρολόγιο και εμένα άρχισαν να βαράνε καμπάνες σαν αυτές που ακούμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Πάντως σήμερα ήταν Τρίτη, και σίγουρα όχι Μεγάλη.
Τον ερωτάω:
-Τι ακριβώς εννοείτε "αν τις έχω ακόμη";
-Ξέρετε, με τη οικονομική κρίση και τα μνημόνια, οι τράπεζες -πάντα σύμφωνα με το νόμο- έκαναν ''ριβέρς στοκ σπλιτ'' στην απταίστως ελληνικήν. Γιατί στην απταίστως αγγλικήν λέγεται ''reverse stock split''.
-Μα, τι μου λέτε; Ενδιαφέρον ακούγεται αυτό, του λέω εγώ με το στόμα ανοιχτό χωρίς να έχω καταλάβει γρι από αυτό που μου είπε. Και συνεχίζω:
-Τι ακριβώς σημαίνει αυτό το… ‘’auto reverse’’, γιατί εγώ είμαι ένα απλός και τραγιασκοφόρος Πόντιος και δεν το κατάλαβα;
-Να σας εξηγήσω με δυο απλά λόγια, κύριε.
Και μου εξηγεί. Και μένω κάγκελο. Και οι καμπάνες συνέχιζαν να βαράνε πένθιμα. Μου λέει, λοιπόν.
-Συγχώνευση μετοχών (reverse stock split) είναι η εταιρική πράξη κατά την οποία μειώνονται οι υπάρχουσες μετοχές μιας επιχείρησης και αυξάνεται η τιμή τους αναλογικά ώστε να μην αλλάξει η συνολική αξία των μετοχών που έχει στα χέρια του κάθε μέτοχος.
-Άρα, να υποθέσω ότι έχω τουλάχιστον τις μισές.
-Δυστυχώς ούτε τις μισές έχετε, κύριε.
Τις καμπάνες μου μέσα..., σκέφτομαι από μέσα μου και του λέω από έξω μου.
-Δηλαδή έχω τις μισές των μισών;
-Δεν έχετε ούτε μία μετοχή, κύριε στο όνομά σας.
Σκοτάδι μπρος μου. Μα τι μου λέει αυτός τώρα; Πάει το κρουαζιερόπλοιο που είδα στο όνειρό μου. Ούτε καρυδότσουφλο δεν είναι, τώρα, σκέφτομαι πάλι από μέσα μου, δεν του λέω τίποτα από έξω μου και συνεχίζει ο υπάλληλος να μου εξηγεί.
-Αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει χωρίς την συγκατάθεσή σας -πάντα νόμιμα- και μπορεί να γίνει πολλές φορές. Άρα, στην περίπτωσή σας, επειδή είχατε λίγες μετοχές, στην επαναλαμβανόμενη διαδικασία -πάντα σύμφωνα με το νόμο- δεν σας έμεινε καμιά μετοχή στο όνομά σας. Δυστυχώς.
-Σύμφωνα με το νόμο! Δεν το είπατε, τον συμπληρώνω εγώ.
-Ναι σωστά, μου απαντάει.
-Ευτυχώς, του λέω αστειευόμενος, που δεν χρωστάω και στην τράπεζα κι από πάνω.
Τι το΄θελα και το είπα; Το χιούμορ με μάρανε τον Πόντιο επενδυτή του τριωδίου που άρχισε και χθες.
Και μου απαντάει, ο συμπαθής κατά τα άλλα, τραπεζικός υπάλληλος.
-Χρωστάτε, κύριε.
-Εεεε; Συγγνώμη, μπορείτε να μου επαναλάβετε γιατί χτυπάνε οι καμπάνες και δεν άκουσα;
-Ποιες καμπάνες κύριε;
-Ε, τίποτα, κάτι δικό μου σκεφτόμουν. Μου εξηγείτε, παρακαλώ;
-Ασφαλώς. Υπάρχουν έξοδα χαρτοφυλακίου που βαρύνουν τον επενδυτή. Και αυτά τα έξοδα μέχρι στιγμής είναι 23,90€.
Και αν δεν τα εξοφλήσετε να κλείσετε τον λογαριασμό, αυτό το ποσό θα αυξάνεται.
Μετά από αυτό το κερασάκι στην επενδυτική μου τούρτα, τον χαιρέτησα, φόρεσα το φέσι μου -δηλαδή την τραγιάσκα μου-
και βγήκα από την τράπεζα.
Ανέβηκα στο κρουαζιερόπλοιο-μοτοσακό μου και γύρισα σπίτι σκεπτόμενος ότι τελικά ήμουν και κερατάς και δαρμένος. Ή όπως λέει ο σοφός λαός, εκεί που μου χρωστούσαν, μου πήραν και το βόδι. Στην προκειμένη περίπτωση, βέβαια, το βόδι ήμουν εγώ.
©Σωκράτης Σημαιοφορίδης - Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019
www.SokratesDrankThePontium.gr
Όταν τα χρήματα έρεαν αφειδώς και ολοταχώς στις τσέπες πολλών εκτός από τις δικές μου και όλο έραβαν καινούριες τσέπες στον ράφτη τους για να βάζουνε τα φράγκα μέσα, εκεί κοντά στις παραμονές του μιλλένιουμ αποφάσισα να ασχοληθώ κι εγώ με το χρηματιστήριο. Μπας και έραβα καμία τσέπη για να νιώσω κι εγώ αυτό το "Μαζί τα φάγαμε" του ευτραφούς πολιτικού της χώρας, που μας το ξεφούρνισε αρκετά χρόνια αργότερα.
Πώς ασχολήθηκα με το χρηματιστήριο; Ε, σκέφτηκα να αγοράσω μερικές μετοχές της τράπεζας VITA BANK. Βλέπετε εργαζόμουν στην εταιρεία PACI, θυγατρική της εν λόγω τράπεζας και μας έκαναν ειδικές τιμές στους εργαζομένους.
Ως χώρα είχαμε ήδη αναλάβει και τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και όποια πέτρα και να σήκωνες έβλεπες φράγκα από κάτω. Σου άφηναν να πιστεύεις ότι αυτή ήταν η αποτίμηση σε χρήμα για τις εργασιακές υπηρεσίες που προσέφερες. Χρήμα με τη σέσουλα για κάποιους και με μικρό σεσουλάκι για κάποιους άλλους. Αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι. Αλλά το καταλάβαμε, κυρίως εμείς με το μικρό σεσουλάκι, πολλά χρόνια αργότερα με οδυνηρό τρόπο.
Με το χρηματιστήριο αλλά και ό,τι είχε σχέση με κρατικές "επενδύσεις" και αυγάτισμα χρημάτων του δημοσίου εγώ το σνόμπαρα. Γιατί για να αυγατίσεις λεφτά, πρέπει να τα έχεις κιόλας. Εγώ ό,τι κλώσαγα, τα έτρωγα. Δεν περίσσευαν για αυγάτισμα.
Έλα όμως, που και το έξυπνο ποντιακό πουλί από τη μύτη πιάνεται και αυτό; Πήρα, λοιπόν, την απόφαση μια ωραίαν πρωΐαν κι ενώ καθόμουν στο γραφείο μου, να αγοράσω κι εγώ μετοχές.
Το σωτήριον έτος 1999, αγόρασα δέκα μετοχές της τράπεζας VITA BANK. Είχα δώσει 200.000 δραχμές τότε. Ήταν τα χρήματα από το δώρο του Πάσχα, αν θυμάμαι καλά. Είκοσι χιλιάδες δραχμές η κάθε μετοχή δηλαδή, σύμφωνα με τα εξαιρετικά μαθηματικά που είχα μάθει στο σχολείο.
Αγόρασα λιγότερα κόκκινα αυγά εκείνο το Πάσχα, αλλά απέκτησα μετοχές σε ελληνική τράπεζα. Έγινα μεγαλοεπενδυτής με τον αστρονομικό αριθμό των... δέκα μετοχών. Γελάγανε και τα ντουβάρια στη Σοφοκλέους. Εκεί ήταν το Χρηματιστήριο Αθηνών τότε.
Με τον καιρό, αυτές οι μετοχές έγιναν είκοσι, με τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και μερισμάτων της τράπεζας.
Με τον ίδιο τρόπο ''κέρδισα'' ακόμη εννιά μετοχές. Έτσι στο σύνολό τους έφτασαν τις είκοσι-εννέα. Δεν ασχολήθηκα ποτέ, ούτε να πουλήσω, ούτε να αγοράσω. Απλά τις είχα στο χαρτοφυλάκιό μου. Ένας Πόντιος με χαρτοφυλάκιο.
Άρχισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004, τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004, πέρασαν και πέρασαν χρόνια... πέρασαν κι άλλα χρόνια... άρχισε το μνημόνιο το 2010, τελείωσε το μνημόνιο το 2018 και μέχρι τώρα, το άλλον σωτήριον έτος 2019, δεν είχα μάθει σε ποιο δρόμο ήταν οι μετοχούλες μου.
Δεν είχα ασχοληθεί καν, όλο αυτό το διάστημα. Τόσο δεινός παίχτης ήμουν. Το καταλάβατε αυτό.
Και χθες το βράδυ είδα στο όνειρό μου, λέει, ότι ήμουν σε ένα κρουαζιερόπλοιο, λέει, ότι έρχεται η προσωπική γραμματέας μου, λέει, για να μου υπενθυμίσει, λέει, ότι πρέπει μόλις γυρίσουμε από τις Μαλδίβες στην Ελλάδα, λέει, ότι πρέπει να πάμε το κροαζιερόπλοιο για το ετήσιο σέρβις, λέει, γιατί έπρεπε να του αλλάξουμε λάδια, λέει, και ελαστικά γιατί είχαν φθαρεί, λέει.
Και από αυτά που έλεγε, θεώρησα ότι είμαι και ο ιδιοκτήτης αυτού του πλεούμενου.
Τώρα βέβαια, που το σκέφτομαι ξυπνητός, τα κρουαζιερόπλοια δεν έχουν ελαστικά. Αλλά όνειρο ήταν, ό,τι ήθελα έβλεπα ο Πόντιος. Αλλά ο ιδιοκτήτης του ήμουν σίγουρα, πάντως. Το είδα στο όνειρό μου.
Σήμερα το πρωί που ξύπνησα και μου ήρθε στο μυαλό μου το όνειρο που είδα με το κρουαζιερόπλοιο, θεώρησα ότι ήταν ένα σημάδι εξ ουρανού. Και τι άλλο μου ήρθε στο μυαλό; Μα, οι μετοχές που είχα αγοράσει πριν είκοσι χρόνια. Ε, να ετοιμαστώ να πεταχτώ μέχρι την τράπεζα να μάθω σε τι φάση είναι. Κι αν κρίνω από το όνειρο, μπορεί από τα κέρδη να μην αγοράσω κρουαζιερόπλοιο -γιατί τα όνειρα δεν βγαίνουν και πάντα αληθινά- αλλά τουλάχιστον να αγοράσω ένα σπιτάκι να βάλω το κεφαλάκι μου μέσα να μη βρέχεται από την βροχή το χειμώνα και να μην καίγεται από τον ήλιο το καλοκαίρι.
Φοράω την τραγιάσκα μου και φτάνω στην τράπεζα VITA BANK. Είχα και λίγη αγωνία γιατί δεν ήξερα πώς να διαχειριστώ ένα μεγάλο ποσό από το κέρδος των μετοχών μου. Στρογγυλοκάθομαι στην καρέκλα μπροστά από τον υπάλληλο που θα ρωτούσα, και του αμολάω την ερώτηση:
-Καλημέρα σας. Επειδή έχω αρκετά χρόνια να μάθω για τις μετοχές μου που έχω στην τράπεζά σας, μπορείτε να με ενημερώσετε σχετικά;
-Ευχαρίστως να σας ενημερώσω. Αν βέβαια, τις έχετε ακόμη.
Εκείνος αρχίζει να κοπανάει τα δάκτυλά του στο πληκτρολόγιο και εμένα άρχισαν να βαράνε καμπάνες σαν αυτές που ακούμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Πάντως σήμερα ήταν Τρίτη, και σίγουρα όχι Μεγάλη.
Τον ερωτάω:
-Τι ακριβώς εννοείτε "αν τις έχω ακόμη";
-Ξέρετε, με τη οικονομική κρίση και τα μνημόνια, οι τράπεζες -πάντα σύμφωνα με το νόμο- έκαναν ''ριβέρς στοκ σπλιτ'' στην απταίστως ελληνικήν. Γιατί στην απταίστως αγγλικήν λέγεται ''reverse stock split''.
-Μα, τι μου λέτε; Ενδιαφέρον ακούγεται αυτό, του λέω εγώ με το στόμα ανοιχτό χωρίς να έχω καταλάβει γρι από αυτό που μου είπε. Και συνεχίζω:
-Τι ακριβώς σημαίνει αυτό το… ‘’auto reverse’’, γιατί εγώ είμαι ένα απλός και τραγιασκοφόρος Πόντιος και δεν το κατάλαβα;
-Να σας εξηγήσω με δυο απλά λόγια, κύριε.
Και μου εξηγεί. Και μένω κάγκελο. Και οι καμπάνες συνέχιζαν να βαράνε πένθιμα. Μου λέει, λοιπόν.
-Συγχώνευση μετοχών (reverse stock split) είναι η εταιρική πράξη κατά την οποία μειώνονται οι υπάρχουσες μετοχές μιας επιχείρησης και αυξάνεται η τιμή τους αναλογικά ώστε να μην αλλάξει η συνολική αξία των μετοχών που έχει στα χέρια του κάθε μέτοχος.
-Άρα, να υποθέσω ότι έχω τουλάχιστον τις μισές.
-Δυστυχώς ούτε τις μισές έχετε, κύριε.
Τις καμπάνες μου μέσα..., σκέφτομαι από μέσα μου και του λέω από έξω μου.
-Δηλαδή έχω τις μισές των μισών;
-Δεν έχετε ούτε μία μετοχή, κύριε στο όνομά σας.
Σκοτάδι μπρος μου. Μα τι μου λέει αυτός τώρα; Πάει το κρουαζιερόπλοιο που είδα στο όνειρό μου. Ούτε καρυδότσουφλο δεν είναι, τώρα, σκέφτομαι πάλι από μέσα μου, δεν του λέω τίποτα από έξω μου και συνεχίζει ο υπάλληλος να μου εξηγεί.
-Αυτή η διαδικασία μπορεί να γίνει χωρίς την συγκατάθεσή σας -πάντα νόμιμα- και μπορεί να γίνει πολλές φορές. Άρα, στην περίπτωσή σας, επειδή είχατε λίγες μετοχές, στην επαναλαμβανόμενη διαδικασία -πάντα σύμφωνα με το νόμο- δεν σας έμεινε καμιά μετοχή στο όνομά σας. Δυστυχώς.
-Σύμφωνα με το νόμο! Δεν το είπατε, τον συμπληρώνω εγώ.
-Ναι σωστά, μου απαντάει.
-Ευτυχώς, του λέω αστειευόμενος, που δεν χρωστάω και στην τράπεζα κι από πάνω.
Τι το΄θελα και το είπα; Το χιούμορ με μάρανε τον Πόντιο επενδυτή του τριωδίου που άρχισε και χθες.
Και μου απαντάει, ο συμπαθής κατά τα άλλα, τραπεζικός υπάλληλος.
-Χρωστάτε, κύριε.
-Εεεε; Συγγνώμη, μπορείτε να μου επαναλάβετε γιατί χτυπάνε οι καμπάνες και δεν άκουσα;
-Ποιες καμπάνες κύριε;
-Ε, τίποτα, κάτι δικό μου σκεφτόμουν. Μου εξηγείτε, παρακαλώ;
-Ασφαλώς. Υπάρχουν έξοδα χαρτοφυλακίου που βαρύνουν τον επενδυτή. Και αυτά τα έξοδα μέχρι στιγμής είναι 23,90€.
Και αν δεν τα εξοφλήσετε να κλείσετε τον λογαριασμό, αυτό το ποσό θα αυξάνεται.
Μετά από αυτό το κερασάκι στην επενδυτική μου τούρτα, τον χαιρέτησα, φόρεσα το φέσι μου -δηλαδή την τραγιάσκα μου-
και βγήκα από την τράπεζα.
Ανέβηκα στο κρουαζιερόπλοιο-μοτοσακό μου και γύρισα σπίτι σκεπτόμενος ότι τελικά ήμουν και κερατάς και δαρμένος. Ή όπως λέει ο σοφός λαός, εκεί που μου χρωστούσαν, μου πήραν και το βόδι. Στην προκειμένη περίπτωση, βέβαια, το βόδι ήμουν εγώ.
©Σωκράτης Σημαιοφορίδης - Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019
www.SokratesDrankThePontium.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Είστε ελεύθεροι να δημοσιεύετε ό,τι σχόλια θέλετε εκτός από βωμολοχίες! Τα βρωμόλογα μου αρέσουν μόνο στο σεξ!
Αυτές τις μέρες μαθαίνω και τι είναι σεξ!