Ηλιοθεραπεία μετά μουσικής!

Ηλιοθεραπεία μετά μουσικής!

Είμαστε στα μέσα Νοέμβρη του 2002. Η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή για την εποχή, για το Πόρτο Ράφτη τουλάχιστον, και αποφάσισα να απολαύσω άλλο ένα μπανάκι, στη θάλασσα.

Φτάνω, λοιπόν, στην παραλία το Σάββατο το πρωί και ανεβάζω το αμάξι μου τόσο κοντά στην ακτή, που η θάλασσα έγλειφε τις ρόδες του αυτοκινήτου μου.

Βλέπετε τότε, μόλις είχα αγοράσει το νέο μου αμάξι και ήθελα να το έχω δίπλα σε κάθε μου δραστηριότητα, όπως τα μικρά παιδιά που έχουν το αγαπημένο τους παιχνίδι δίπλα στο κρεβάτι τους. Κι εμείς οι άντρες ώρες – ώρες κάνουμε σαν μωρά παιδιά στο θέμα "αμάξι".

Ώρες – ώρες, όμως. Γιατί τις υπόλοιπες ώρες συμπεριφερόμαστε κι εμείς σαν όλους τους άλλους φυσιολογικούς μεγάλους άντρες. Λέμε, τώρα!

Η παραλία σχεδόν άδεια, βέβαια, λόγω της εποχής. Μόνο οκτώ κεφάλια μέτρησα, χωρίς το δικό μου. Άλλωστε το δικό μου το κεφάλι είναι ποντιακό και δεν χωράει σε καμία αρίθμηση.

Δύσκολος αριθμός σκέφτηκα, αλλά δεν έδωσα και την πρέπουσα σημασία σε αυτή μου την διαπίστωση. Ή μήπως έπρεπε να δώσω; Τι να πω κι εγώ;

Ανοίγω το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου, κατεβάζω τα δύο μπροστινά παράθυρα οδηγού και συνοδηγού για να ακούω στερεοφωνικά και κάθομαι στην ειδικών παραλιακών προδιαγραφών καρεκλίτσα μου για να απολαύσω την υπέροχη θέα. Η θάλασσα μωσαϊκό. Νόμιζες ότι μπορούσες να περπατήσεις πάνω της.

Δεν είχε προλάβει η Ιφιγένεια των ΝΑΜΑ να ξεκινήσει το "ΨΑΡΑΚΙ" της –αυτό το τραγούδι ακουγόταν εκείνη τη στιγμή από τα ηχεία του αυτοκινήτου- και ακούω μια στριγγλή φωνή να μου λέει:

-Κύριεεεε… εεε, καλέ κύριε; Σας παρακαλώ να χαμηλώσετε αμέσως τη μουσική γιατί δεν ακούω τη φίλη μου που μου μιλάει και έχουμε μια πάρα πολύ σοβαρή συζήτηση.

Και ακούγεται η συζήτησή τους η σοβαρή.

-Μα δεν έχεις δίκιο χρυσή μου. Τα πατρόν του ‘’BURDA’’ είναι πιο καλά από εκείνα του δίνει το περιοδικό ‘’ΤΟ ΠΛΕΞΙΜΟ ΚΙ ΕΣΕΙΣ’’. Όλα εξαρτώνται από τη σωστή σταυροβελονιά.

Κοιτάζω ζερβά… τίποτα. Κοιτάζω δεξά… πάλι τίποτα.

Ανασηκώνω λίγο το κεφάλι μαζί με το καλοσχηματισμένο  και γραμμωμένο μου σώμα, που ο ιδρώτας από τη ζέστη εκείνης της μέρας κυλούσε αργά και σταθερά στο γυμνασμένο μου στέρνο, τα αργασμένα από την αλμύρα χέρια μου κρατούσαν τα μπράτσα της καρέκλας την στιγμή που ανασηκωνόμουν, και οι κοιλιακοί μου μυς διαγράφονταν ένας ένας…

Ε, εντάξει, δεν ήμουν έτσι ακριβώς, αλλά πολύ θα ήθελα να ήμουν, όμως.

Εγώ, γυμναστήριο  βλέπω στο δρόμο μου, και αλλάζω ρότα λες και βλέπω την πρώην  μπροστά μου και πάω και μπαίνω στο πρώτο σουβλατζίδικο που βρίσκω μπροστά μου, όχι για να κρυφτώ από την πρώην, αλλά για να φάω δυο-τρία σουβλάκια με την νυν. Ο ρομαντισμός είναι ένα προσόν που δεν μπορεί να μου το αμφισβητήσει κανείς.

Κοιτάζοντας λοιπόν, πάνω από το καπό του αυτοκινήτου μου βλέπω δυο ευτραφείς κυρίες γύρω στα εξήντα και άνω –ίσως και πολύ πιο άνω από το άνω- να κάνουν ηλιοθεραπεία.

Η μία είχε ήδη γυρίσει το βλέμμα της προς το μέρος μου και με καρφώνει κατευθείαν στα μάτια ολοφάνερα ενοχλημένη. Από ότι κατάλαβα ήταν και αυτή που μου είχε μιλήσει πριν.

Σκιάχτηκα, δεν το κρύβω. Με τέτοιο βλέμμα, ακόμη και ο Σούπερμαν θα έτρεμε σύγκορμος. Είμαι σίγουρος για αυτό.

Είχε βαμμένα ξανθά μαλλιά με μπούκλα από ρόλεϊ σαββατιάτικου κομμωτηρίου, με τις απαραίτητες άσπρες ρίζες να ολοκληρώνουν αυτό το θεσπέσιο θέαμα υψηλής κομμωτικής.

Ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα στην ξεπουπουλιασμένη ψάθα της, με ένα μικροσκοπικό μπικίνι με σχεδιασμένα λουλουδάκια πάνω του που ήταν τόσο ξεθωριασμένα από την παλαιότητα, σαν τραπεζομάντηλο απλωμένο σε τραπέζι παρακμιακής ψαροταβέρνας.

Μικροσκοπικό ήταν το μπικίνι, σε σχέση με τον όγκο που είχε δρομολογηθεί να καλύψει. Αλλιώς, υπό φυσιολογικάς συνθήκας, δεν ήταν καθόλου μικροσκοπικό. 

Το εν λόγω μαγιό λοιπόν, μόνο τις ρώγες από τα στήθια της μπορούσε να καλύψει, γιατί ό,τι περίσσευε είχε παραπέσει δεξιά και αριστερά πάνω στα βοτσαλάκια της παραλίας. 

Τα κακόμοιρα τα βοτσαλάκια!

Και πόση άραγε επιφάνεια μπορεί να καλύψει ένα σούπερ τοσοδούλι διάφανο και εμπριμέ μπικίνι το οποίο σχεδιάστηκε αποκλειστικά για ανθρώπινες υπάρξεις, όταν το φορέσει μια καλοαναθρεμμένη φαλαινίτσα με τόσο κακό γούστο;

Μόνο σε αλεξίπτωτο ντακότας θα έβρισκε κάτι στο νούμερό της. Τώρα τη λεπτομέρεια αν οι ντακότες της πολεμικής μας αεροπορίας έχουν ίσου ή μεγαλύτερου μεγέθους αλεξίπτωτα, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω. Κι ας έχω κάνει εκεί και τη θητεία μου. Στην αεροπορία, όχι στη ντακότα.

Όχι ότι έχω προηγούμενα με τις ευτραφείς κυρίες, αλλά η κακογουστιά ήταν αυτή που με ενόχλησε. Εξηγούμαι εκ των προτέρων.

Η διπλανή της, με κόκκινο επίσης βαμμένο μαλλί, καρέ όμως αυτή αλλά με τις λευκές ρίζες να παραμένουν σταθερή αξία, ελάχιστα γραμμάρια πιο αδύνατη από τη φίλη της, που σίγουρα θα ακολουθεί ειδικό πρόγραμμα σε διαιτολόγο -δέρνει το διαιτολόγο της τρεις φορές τη βδομάδα για να χάσει τα περιττά κιλά, ο διαιτολόγος να τα χάσει τα κιλά, όχι αυτή- περίμενε να ακούσει την απάντηση που θα έδινα στη φιλενάδα της για να ξεκινήσει τον καυγά, που από ότι κατάλαβα ήταν έτοιμη να κάνει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Το διέκρινα στη μισόκλειστη και απειλητική της ματιά.

Αλλά δεν την άφηνε να μιλήσει ο πόθος για τη ντομάτα που κρατούσε στο ένα της χέρι και το καφεδάκι που κρατούσε στο άλλο, που έδεναν με το τραπεζομάντηλο που είχε για μαγιό και τα πλησίαζε με περισσή λαιμαργία στο στόμα της για να τα καταβροχθίσει με την γραπτή άδεια του δαρμένου διαιτολόγου της.

Αφού προηγήθηκε ένα μικρό συμβούλιο με το εαυτό μου, το οποίο δεν κράτησε πάνω από επτά δευτερόλεπτα εφόσον αντιλήφθηκα εγκαίρως ότι κινδύνευε η σωματική μου ακεραιότητα, αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό που κάνει εδώ και χρόνια ο θείος μου με τη γυναίκα του και πετυχαίνει πάντοτε.

Λέει πάντα την τελευταία κουβέντα στο σπίτι όταν έχουνε μια διαφωνία. 

Λέει της θείας μου ‘’ναι, μάλιστα, ό,τι πεις εσύ αγάπη μου’’ και πάει και κουρνιάζει στον καναπέ να δει την ταινία που παίζει η τηλεόραση. Έτσι είμαστε εμείς οι δυναμικοί άντρες. Λέμε την τελευταία κουβέντα.

Το ακλούθησα κι εγώ πιστά στην περίπτωση αυτή.

Τους είπα ‘’ναι, μάλιστα. Ο,τι πείτε εσείς συμπαθέστατες κυρίες μου’’.  Είπα την τελευταία κουβέντα κι εγώ. Άλλωστε δεν υπήρξε ούτε και πρώτη, και έσπευσα να χαμηλώσω την ένταση του ήχου του ραδιοφώνου.

 Αντικειμενικά δεν ήταν τόσο δυνατός ο ήχος, αλλά άντε τώρα να εξηγήσεις και να ανοίξεις κουβέντα, ειδικά όταν θα χρειαζόταν να μιλήσω με την δεύτερη κυρία, που καθώς θα μου μιλούσε θα εκσφενδονιζόταν από τα δυο αραιά μπροστινά της δόντια τα σποράκια από την ατυχή ντομάτα που κατέληξε τόσο άδοξα στο στόμα της.

Μετά από δέκα λεπτά οι εν λόγω ενοχλημένες κυρίες κοιτάζουν έντρομες το ρολόι τους, σηκώνονται και αρχίζουν να ντύνονται βιαστικά για να φύγουν .

Μάζεψαν ό,τι είχαν απλώσει στην παραλία…  τρύπιες ψάθες, ξεντεριασμένες πετσέτες, τα αντηλιακά τους και ασφαλώς το ταπεράκι με ό,τι είχε απομείνει από τις ντοματούλες και τα καφεδάκια που έφαγαν, τα έβαλαν σε μια νάιλον σακούλα σουπερμάρκετ και σηκώθηκαν για να φύγουν.

Η μια από τις δυο, καθώς απομακρυνόταν, γέρνει απότομα και τρέχει ταραγμένη πίσω εκεί που κάθονταν πριν.

Είχε ξεχάσει βλέπετε, να πάρει και να φορέσει και το παρεό της. Λουλουδάτο και αυτό, φυσικά.

Το μαζεύει έντρομη γρήγορα-γρήγορα και τρέχει σαν αγριοκάτσικο με πλατυποδία να προλάβει το άλλο αγριοκάτσικο που δεν είχε πλατυποδία, για να επιβιβαστούν στο πούλμαν που τις είχε φέρει.

Ανεβαίνουν στο πούλμαν, και εκείνο ξεκινάει τον δρόμο της επιστροφής αφού ανασηκώθηκε στις δυο μπροστινές του ρόδες από το νέο του φορτίο.

Η υπόλοιπη ώρα στην παραλία κύλησε ομαλότατα χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις και συνέχισα την ηλιοθεραπεία και το μπανάκι μου με τη συντροφιά του ραδιοφώνου, χωρίς άλλα παρατράγουδα και αφού τα δεκατρία κεφάλια που είχα μετρήσει όταν έφτασα, είχαν γίνει έντεκα… συν ένα.

Το ‘’συν ένα’’ ήταν μια θεσπέσια ύπαρξη θηλυκού γένους που ήρθε και άπλωσε την πετσέτα της αρκετά κοντά μου και αφού μου έσκασε ένα μοναδικό χαμόγελο –μέχρι τώρα το θυμάμαι αυτό το χαμόγελο- μου δείχνει όλο νόημα με τα μάτια της, το αντηλιακό της.-

Χρονολογία συγγραφής: 2002
Χρονολογία πρώτης έντυπης δημοσίευσης: 2002, στο περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ
Συγγραφή - κείμενα: Σωκράτης Σημαιοφορίδης
www.SokratesDrankThePontium.gr

"Ο Δίδυμος Της Συμφοράς!"
Διηγήματα αυτοβιογραφικά, πραγματικών γεγονότων, φανταστικών ερώτων 
και αληθινής φαντασίας. Είναι ευνόητο ότι τα ονόματα των προσώπων  
δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Λογικό!
Γιατί ΕΓΩ είμαι ο Δίδυμος, ΕΓΩ ο Σωκράτης, ΕΓΩ ο Πρωταγωνιστής, 
ΕΓΩ ο Αναγνωρίσιμος, ΕΓΩ ο Νάρκισσος, ΕΓΩ ο Πόντιος,
ΕΓΩ ο Μετριόφρων, και ΕΓΩ ο Εγωιστής.
Όλα τα υπόλοιπα, όπως εγώ, γεγονότα, συνταγές μαγειρικής, ζώδια, δίδυμοι, 
τρίδυμοι, ωροσκόποι, καιροσκόποι, μετεωρολόγοι, μετεωρολογικά φαινόμενα,
χρώματα ματιών, χρώματα μαλλιών, χρώματα κατά της σκουριάς, 
χρώματα παλ και secam, ψηφιακοί δέκτες αλλά και ό,τι άλλο αναγράφεται 
στις ιστορίες, ανταποκρίνονται πλήρως στην ωμή, σκληρή και ερεθιστική 
πραγματικότητα της ζωής. Αφού τα έζησα, κάθισα και τα έγραψα! 
Κουράγιο, φίλοι μου...
ΣΗΜ.: Τα διηγήματα είναι κατοχυρωμένα 
σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία 
για τα πνευματικά δικαιώματα.