Εσείς κι εγώ
-βάζω κι εμένα μέσα, έτσι για το δίκαιο της ιστορίας- είχαμε ασχοληθεί πέρσυ τέτοιο καιρό
με τους 354 θανάτους (επίσημα στοιχεία ΕΟΔΥΥ)
από τον Η1Ν1; Όχι. Γιατί; Επειδή θεωρούσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κολλήσουμε εύκολα.
Όχι, επειδή λυπόμαστε για αυτούς που πέθαναν. Κάναμε τη ζωούλα μας και δεν ασχολούμαστε με το πόσοι πέθαναν.
Τώρα τι άλλαξε με τον COVID19; Άλλαξε ότι μας είπαν ότι έχει υψηλή μεταδοτικότητα και υψηλή τηλεθέαση. Αυτό μόνο άλλαξε. Το τομάρι μας σκεφτόμαστε. Μην κολλήσουμε και πεθάνουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν στεναχωριόμαστε για τον κόσμο που πεθαίνει. Ή τουλάχιστον δεν είναι το πρώτο που σκεφτόμαστε.
Ούτε και πέρσυ ασχοληθήκαμε με αυτό. Αποδεδειγμένα. Και μαθαίνουμε για τρεις μήνες την ίδια ώρα καθημερινά αριθμούς πόνου. Τόσοι θάνατοι, άλλοι τόσοι νοσούν, άλλοι τόσοι και παραπάνω στην εντατική και εμείς ακούγοντας τα χειρότερα λέμε τι καλά που είμαστε ζωντανοί. Και μη χειρότερα, που λένε.
Είναι αυτό το σενάριο που στηρίζεται στην ψυχολογία:
μας παρουσιάζουν τη χειρότερη κατάσταση ώστε να σκεφτούμε πόσο τυχεροί είμαστε που δεν βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση.
Για την πάρτη μας, λοιπόν, νοιαζόμαστε. Καθαρά εγωιστικά σκεφτόμαστε. Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Τι; Όχι; Και μη μου το αρνηθείτε ότι δεν είναι έτσι, γιατί πολύ θα με στεναχωρήσετε.
-βάζω κι εμένα μέσα, έτσι για το δίκαιο της ιστορίας- είχαμε ασχοληθεί πέρσυ τέτοιο καιρό
με τους 354 θανάτους (επίσημα στοιχεία ΕΟΔΥΥ)
από τον Η1Ν1; Όχι. Γιατί; Επειδή θεωρούσαμε ότι δεν μπορούσαμε να κολλήσουμε εύκολα.
Όχι, επειδή λυπόμαστε για αυτούς που πέθαναν. Κάναμε τη ζωούλα μας και δεν ασχολούμαστε με το πόσοι πέθαναν.
Τώρα τι άλλαξε με τον COVID19; Άλλαξε ότι μας είπαν ότι έχει υψηλή μεταδοτικότητα και υψηλή τηλεθέαση. Αυτό μόνο άλλαξε. Το τομάρι μας σκεφτόμαστε. Μην κολλήσουμε και πεθάνουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν στεναχωριόμαστε για τον κόσμο που πεθαίνει. Ή τουλάχιστον δεν είναι το πρώτο που σκεφτόμαστε.
Ούτε και πέρσυ ασχοληθήκαμε με αυτό. Αποδεδειγμένα. Και μαθαίνουμε για τρεις μήνες την ίδια ώρα καθημερινά αριθμούς πόνου. Τόσοι θάνατοι, άλλοι τόσοι νοσούν, άλλοι τόσοι και παραπάνω στην εντατική και εμείς ακούγοντας τα χειρότερα λέμε τι καλά που είμαστε ζωντανοί. Και μη χειρότερα, που λένε.
Είναι αυτό το σενάριο που στηρίζεται στην ψυχολογία:
μας παρουσιάζουν τη χειρότερη κατάσταση ώστε να σκεφτούμε πόσο τυχεροί είμαστε που δεν βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση.
Για την πάρτη μας, λοιπόν, νοιαζόμαστε. Καθαρά εγωιστικά σκεφτόμαστε. Υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.
Τι; Όχι; Και μη μου το αρνηθείτε ότι δεν είναι έτσι, γιατί πολύ θα με στεναχωρήσετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Είστε ελεύθεροι να δημοσιεύετε ό,τι σχόλια θέλετε εκτός από βωμολοχίες! Τα βρωμόλογα μου αρέσουν μόνο στο σεξ!
Αυτές τις μέρες μαθαίνω και τι είναι σεξ!